remissio

remissio -onis f. 1. das Absenken, Abstieg (in der Tonhöhe) 2. Tiefe (des Klangs) 3. Bezeichnung für den Bereich der möglichen Anfangstöne einer Kirchentonart (bzw. eines kirchentonalen Gesangs) unterhalb der Finalis 4. Verkleinerung (eines Intervalls) — 1. descent, lowering (with respect to pitch) 2. deepness (of sound) 3. term that designates the range of permissible initial pitches of a mode (or of a modal chant) beneath the final 4. diminution (of an interval) 1 das Absenken, Abstieg (in der Tonhöhe) — descent, lowering (with respect to pitch) [opp.: arsis, ascensio, ascensus, elatio, elevatio, intentio; syn: depositio, depressio, descensus, thesis] a allgemein — general [s.V] LmLMart. Cap. 9, 932: Gravitas dicitur, quae soni quadam remissione mollescit (inde LmLGloss. Mart. Cap. 932/358, 12. LmLRemig. Aut. 496, 14). LmLMart. Cap. 9, 974: Arsis est elatio, thesis depositio vocis ac remissio (inde LmLRemig. Aut. 519, 15). [s.VI] LmLBoeth. mus. 3, 3 p. 274, 10: inter utramque intentionem remissionemve numerus inveniretur (inde LmLGloss. Boeth. mus. III 40. LmLHier. Mor. 17, 767 (p. 128)). LmLBoeth. mus. 4, 1 p. 301, 22: quae gravis (sc. vox) est, intentione crescit ad medium, quae vero acuta, remissione decrescit ad medium (inde LmLHier. Mor. 17, 1195 (p. 143)). [s.IX-XII] LmLGloss. Boeth. mus. 3, 3, 33, 6. [s.IX] LmLGloss. Mart. Cap. 940/362, 4-5. (?) LmLRemig. Aut. 501, 13. LmLScol. ench. 1, 22: quod canitur, aut segni remissione gravescit aut non rite in sursum cogitur. [] [s.X] LmLInch. Uchub. 24. Ton. Leod. pr. 31. [s.XI] LmLGuido reg. 210 (inde LmLIac. Leod. spec. 6, 68, 2). LmLLect. Guid. p. 44 (sim. LmLTon. Gratianop. p. 48. LmLIoh. Aegid. 4, 34. cf. Boeth. mus. 1, 8 p. 195, 2). LmLHermann. mus. p. 40 (p. 137a). LmLComm. Guid. 89 p. 115. al. LmLTon. Aug. p. 132a. al. LmLTheog. Mett. 30, 4 (p. 192a). LmLIoh. Cott. mus. 21, 37. al. [s.XII] LmLAnon. Pannain p. 117: ubi vero cantus sit intensio, ibi discantus congrua fit remissio. [s.XIII] LmLMus. man. 58, 26. al. LmLEngelb. Adm. 1, 7, 2. al. LmLWalt. Odingt. 2, 3, 13: Gravitas est soni remissio, acumen vero eiusdem intentio. [s.XIV] LmLIac. Leod. spec. 6, 70, 2: arsis est motus cuiusdam intentionis et ascensionis in voce, thesis vero depositionis et remissionis. al. LmLHugo Spechtsh. comm. p. 20 (inde LmLDiff. mus. 4). (?) LmLQuat. princ. 3, 19: si quis huiusmodi cantum modulari vellet, aliquando enim aut nimia altitudo aut nimia obstabat remissio (inde LmLTrad. Holl. VI 32, 2). Anon. Quaest. 30. al. LmLComm. Boeth. II p. 270, 15. al. LmLCompil. Lips. p. 136. [s.XV] Trad. Holl. X B 72. LmLUgol. Urb. 1, 98, 10: Aliquando ab ⋅F⋅ fit immediata remissio ad ⋅D⋅. al. LmLGeorg. Ans. 3, 129. (?) LmLIoh. Keck 5 p. 328b. LmLTrad. Holl. I 1, 1, 47: mutacio musicalis est transitus unius vocis in aliam causa intencionis et remissionis (sim. LmLSzydlov. 5 p. 19). Trad. Holl. XIII 3, 15-18, comm. Trad. Holl. XV 8, 3. LmLFr. Gafur. op. 2, 4. al. LmLBart. Ram. 1, 1, 1 p. 4: per arsim et thesim, idest per elevationem et depositionem sive per intensionem et remissionem. al. LmLIoh. Hoth. exc. p. 28. LmLIoh. Hoth. dial. p. 70: omnis intensio a gravi in acutum et omnis remissio ex acuto in gravi. LmLNicol. Burt. 1, 1, 2: per arsim et thesim, id est per vocularum intensionem et remissionem (inde LmLDiff. mus. 7). LmLAdam Fuld. 4, 6. LmLFr. Gafur. theor. 2, 3, 8. al. LmLGuill. Pod. 1, 8. al. LmLFr. Gafur. pract. 1, 4: Non igitur vox mutatur in vocem per intensionem aut remissionem, sed syllaba in sillabam et proprietas seu qualitas in qualitatem. al. b Intervalle betreffend — with respect to intervals [s.IX] LmLRemig. Aut. 11, 5: Diapason vero est symphonia, quando vox voculam dupla sui quantitate superat, sive in extensione acuminis, sive in remissione gravitatis (sim. LmLRemig. Aut. 45, 7. LmLInterv. Quid sit tonus 10. inde LmLReg. Prum. 15, 13. LmLAnon. Bernh. 2, 45. LmLIoh. Cicon. mus. 1, 38 p. 162, 20). eqs. [s.X-XI] LmLAnon. Bernh. 1, 45. LmLWilleh. Hirs. 9 (c. 8), 1. LmLAribo 93 p. 10: Eadem intensio et remissio omnibus est illis tetrachordis. al. LmLComm. Guid. 2 p. 99. al. LmLFrut. brev. 4 p. 41. al. LmLQuaest. mus. 1, 13 p. 26. al. LmLIoh. Cott. mus. 8, 18 descr.: Semitonium: mi - intensio - fa - remissio - mi. al. [s.XII] LmLAnon. La Fage I 3, 4: Semitonium est minus spatium intensionis vel remissionis. LmLTheinr. Dov. 1, 24 p. 206, 12. LmLAnon. Pannain p. 413. al. [s.XIII] LmLIoh. Aegid. 11, 25. al. LmLEngelb. Adm. 3, 18, 8. al. [s.XIV] LmLIoh. Mur. spec. 1, 307. LmLIac. Leod. spec. 4, 1, 4. al. LmLHugo Spechtsh. comm. p. 90. al. LmLCompil. Lips. p. 134-135. [s.XV] Trad. Holl. X A 55: Et sic breviter modus diffinitur: est modulata intensio vocum vel remissio singularum notarum (sim. Trad. Holl. X B 74. Trad. Holl. X B 84. LmLTrad. Holl. IX 2, 1, 8. Trad. Holl. XI 2, 5. LmLTrad. Holl. II 3, 49. LmLTrad. Holl. III 5, 3: ... intensio, idest ascensus, remissio, idest descensus. Trad. Holl. XIII 3, 2. Trad. Holl. XV 7, 3. LmLAdam Fuld. 2, 7. LmLSzydlov. 7 p. 27. Trad. Holl. XIV 9, 4). LmLUgol. Urb. 5, 5, 16. al. LmLGeorg. Ans. 3, 35. LmLTrad. Holl. IX 2, 1, 15: Secundus modus semitonium est unius vocis in proximam et inmediatam vocem modica et debilis intensio vel remissio (sim. Trad. Holl. XI 2, 44. LmLTrad. Holl. II 3, 65. LmLTrad. Holl. IV 10. Trad. Holl. XV 7, 29. LmLLad. Zalk. A 58. LmLSzydlov. 7 p. 28. Trad. Holl. XXI 6, 11. Trad. Holl. XIX 564. Trad. Holl. XIV 9, 20). al. LmLAnon. Carthus. theor. 15, 49. Trad. Holl. XI 2, 22. al. LmLTrad. Holl. II 3, 65. eqs. LmLTrad. Holl. III 5, 124. LmLTrad. Holl. IV 53. al. Trad. Holl. XIII 3, 101. al. Trad. Holl. XX 3, 4. [] al. Trad. Holl. XV 7, 55. LmLDiff. mus. 28. LmLAdam Fuld. 2, 7. LmLFr. Gafur. theor. 5, 2, 4. al. LmLFr. Gafur. pract. 1, 7. Trad. Holl. XVI 2, 4. Trad. Holl. XXI 6, 16. Trad. Holl. XIX 573. Trad. Holl. XIV 9, 27. c den Tonbereich der Kirchentonarten unterhalb der Finalis betreffend — with respect to the tonal range of modes beneath the final [s.XI] LmLBerno prol. 5, 16 app. crit.: [intensionis et remissionis limites aperiamus] (sim. LmLPs.-Berno mon. 9, 6. Frut. 7 p. 56. LmLAnon. Wolf p. 208. LmLThom. Bad. p. 92). LmLBerno prol. 6, 16 app. crit.: [Haec est regula intensionis et remissionis octo modorum]. al. LmLPs.-Berno mon. 10, 2: intensionis eorum (sc. tonorum) antiqua regula et remissionis, quod probari potest in multis cantilenis. LmLPs.-Berno mon. 11, 1: de intensione vel remissione tonorum secundum modernorum inventiones. al. LmLWilleh. Hirs. 38 (c. 37), 6. LmLTon. Aug. p. 86. al. [s.XII] LmLAnon. Pannain p. 107. al. [s.XIII] LmLAnon. Lovan. p. 489b. LmLMus. man. 57, 18: Tonus hic quando a finali sumit exordium, multipliciter ab ipsa tam intensione quam remissione progreditur. LmLHier. Mor. 21, 5 (p. 157): Licet autem toni conveniant in finalitatibus, differunt tamen in intensionibus et remissionibus. LmLHier. Mor. 21, 75 (p. 159): Qui toni dicuntur mixti eo, quod tam pares quam inpares ex autenta intensione remissioneque plagali miscentur. al. LmLAnon. Hailspr. 4 p. 70. LmLEngelb. Adm. 4, 17, 7. al. [s.XIV] LmLIac. Leod. spec. 6, 45, 10. LmLHugo Spechtsh. comm. p. 141: si aliquis cantus non habet totam remissionem octavi (sc. toni). [s.XV] LmLUgol. Urb. 1, 153, 7: ille tropus dicitur esse perfectus, cuius intensio et remissio diapason continet perfectionem. LmLUgol. Urb. 1, 156, 2: introitus „Respice in me“, qui plagalem perfectam habet remissionem et in autentica deficit intensione. al. LmLTrad. Holl. IX 2, 3, 106. al. Trad. Holl. XI 5, 4. LmLFr. Gafur. op. 5, 8. LmLLad. Zalk. B 13. al. 2 Tiefe (des Klangs) — deepness (of sound) [opp.: acumen] [s.IX] LmLIoh. Scot. annot. 501, 9: quemadmodum unaqueque syllaba suum accentum habet, ita unusquisque sonus notam acuminis vel remissionis (inde LmLRemig. Aut. 501, 8). (?) [s.XI] LmLComm. ton. I 8, 7: quinta (sc. antiphona) toni siquando sui cetera acumine et remissione minime consequitur, aequali sed semper principium linea deducitur (sim. LmLComm. ton. II 8, 7). (?) LmLAnon. Prag. 216: quantum in acumine intendatur vel quantum in remissione gravetur. [s.XIV] LmLHugo Spechtsh. comm. p. 83: quando una vox distat ab alia gravitate vel acumine seu intensione aut remissione, talis distantia intervallum vocatur. al. [s.XV] LmLTrad. Holl. I 2, 5, 7: ei (sc. cantui) vel nimia altitudo aut subsona accideret remissio. 3 Bezeichnung für den Bereich der möglichen Anfangstöne einer Kirchentonart unterhalb der Finalis — term that designates the range of permissible initial pitches of a mode beneath the final [opp.: intensio] [s.XI-XII] LmLIoh. Cott. mus. 12, 6: Intensionem vero et remissionem tonorum dicimus certitudinem illam, per quanta vocum intervalla a finali suum quisque principium habere debeat (inde LmLGob. Pers. p. 194a. LmLConr. Zab. tract. AY 6). LmLIoh. Cott. mus. 12, 33: De intensione autem et remissione modorum sic est animadvertendum: Autentis omnibus licet suum cuique principium a finali ad quintam intendere et ad eam, quae sub finali proxima est, remittere. ... Subiugalibus vero quibusdam licet principia sua vel etiam hemitonia ad quartas intendere et ad quintas interdum remittere (inde LmLAnon. Pannain p. 111-112. LmLConr. Zab. tract. BD 1). al. LmLAnon. Pannain p. 110-111. [s.XIV] LmLHeinr. Eger 5 p. 50. [s.XV] LmLGob. Pers. p. 194a. LmLAnon. Carthus. inton. 27: musici distinguunt inter istos terminos ‚ascensio‘ et ‚descensio‘ ex una parte, et ‚intentio‘ et ‚remissio‘ ex altera parte. Nam ipsi reputant hos [] terminos ‚ascensio‘ et ‚descensio‘ communiores tanquam cantui competentes. Sed aliis duobus terminis, scilicet ‚intentio‘ et ‚remissio‘ utuntur contractius. Unde primo termino, scilicet ‚intentio‘, utuntur ad significandum ascensum principii cantus vel hemitonii, et secundo ‚remissio‘ utuntur ad significandum descensum principii cantus vel hemitonii. al. LmLConr. Zab. tract. AY 4. 4 Verkleinerung (eines Intervalls) — diminution (of an interval) [opp.: extensio] [s.XIV] LmLIoh. Boen mus. 3, 189: Nusquam tamen regulariter admittit, quod aliquod de tetracordis ... plus quam per apothomen extendatur vel reiiciatur, et hoc, ne nimia mollicies per remissionem vel nimia duricies per extensionem oriatur. Remissio autem tetracordi ad tonum cum duobus limatibus apud antiquos nusquam reperta est; sed extensionem eius usque ad tritonum ... nos ... duximus admittendam. LmLIoh. Boen mus. 3, 191.