Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
reichsen verb.
reichsen , verb. 1 1) regnare, mhd. rîchsen, ahd. rîhhisôn Graff 2, 395 , vgl. ags. ricsian; aussterbend im älteren nhd., noch in einem vocab. von 1482 bei Lexer mhd. wb. 2, 420 ; vgl. reichsnen. 2 2) nebenform zu rächsen, räuspern, speien: den dy da plut reichsent. Ortolff v. Bayrl arzneipuch 58 a . Schmeller 2, 12 Frommann.