Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
rehtgernî st. f.
st. f. — Graff IV,236.
reht-kern-: gen. sg. -i Nb 285,10 [219,29]; acc. sg. -i Gl 1,504,62/63 (M, 3 Hss.); -e 63 (M); -gern-: dass. -i S 147,24 (BB); -e Gl 1,504,64 (M).
(Streben nach) Rechtschaffenheit: rehtkerni iustificationem [meam, quam coepi (sc. Hiob) tenere, non deseram, Job 27,6] Gl 1,504,62/63 (zur Bed. vgl. Thes. VII,2,711,73. 76; 1 Hs. reht, 1 rehtunga). ich nihabo bihalten noh rehto giweret in gote noh an minemo nahesten ... rehtgerni S 147,24. ube demo leides ieht pegagenet . dannan gestat er odeuuano sih klouben dero rehtkerni cui si quid eveniat adversi . desinet colere forsitan innocentiam Nb 285,10 [219,29].