Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
rehtbrehhâri st. m.
st. m., mhd. rehtbrecher (vgl. Lexer, Taschenwb. S. 165 u. Jelinek S. 574). — Graff III,268.
rect-brechari: nom. sg. Gl 2,148,7 (Frankf. 64, 9. Jh.); zur Schreibung -ct- für cht vgl. Braune, Ahd. Gr.15 § 154 Anm. 4.
Rechtsverletzer: rectbrechari [si ... aliquis extiterit] temerarius [... cum manifestum sit potuisse ... praemio, et mercede corrumpi eos, qui sinceram fidem non habent, Conc. Sard. II p. 137]; zur präzisierenden Übers. von temerarius ‘verwegen, unbesonnen, ungestüm’ vgl. Blum, Canonesgl. S. 215.