Hauptquelle · Lex. musicum Latinum
puntectus
puntectus -i m. Punkt (als Notationszeichen in der Mensuralnotation) — dot (as notational symbol in mensural notation) [s.XIV] LmL Ioh. Vetul. 51, 11: Et sicut per illum puntectum perfectionis perficitur longa, ita per eum perficitur larga, etiam brevis et semibrevis, quia potestatem habet addendi et dividendi. LmL Ioh. Vetul. 52, 6: Videlicet primus modus est, quando duae notae breves sunt inter duas longas ut hic: . Tunc prima brevis vel valor valet unum tempus, secunda vero brevis ... per regulas antedictas debet alterari. Et ambae pro una perfectione computantur ita, quod ambae longa…