puntectus

puntectus -i m. Punkt (als Notationszeichen in der Mensuralnotation) — dot (as notational symbol in mensural notation) [s.XIV] LmLIoh. Vetul. 51, 11: Et sicut per illum puntectum perfectionis perficitur longa, ita per eum perficitur larga, etiam brevis et semibrevis, quia potestatem habet addendi et dividendi. LmLIoh. Vetul. 52, 6: Videlicet primus modus est, quando duae notae breves sunt inter duas longas ut hic: . Tunc prima brevis vel valor valet unum tempus, secunda vero brevis ... per regulas antedictas debet alterari. Et ambae pro una perfectione computantur ita, quod ambae longae sunt perfectae, nisi per divisionem modi aliter distinguatur ut hic: ⋅. Tunc ambae breves sunt aequales, et prima brevis imperficit primam longam, et secunda brevis imperficit secundam [] longam. Iste puntectus, qui est inter praedictas notas, aliquando habet potestatem addendi et aliquando dividendi.