Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
plehta (st. sw.?) f.
(st. sw.?) f., mhd. phlihte sw. f.; as. plehta (s. u.), mnd. plicht, mnl. plecht, nd. schlesw.-holst. meckl. plicht Mensing 3,1052, Woss.-Teuch. 5,494; vgl. ae. plett f. (?), plihtere m.; wohl aus mlat. plecta, -i- entweder lautlich bedingt (vgl. Stotz, Hb. z. lat. Sprache 3 § 16) oder analogisch durch Einfluß von lat. plicare. — Graff III,360 s. v. plihta.
Alle Belege im Nom. Sing. die Anordnung im Formenteil setzt voraus, daß von der Form mit -e- auszugehen ist (s. o.).
plehta: Gl 3,164,6 (SH A, Darmst. 6, 12. Jh.). — pletta: Gl 1,297,36 (Paris Lat. 2685, 9. Jh.; kaum dat., vgl. die Dative auf -u 296,28. 33. 47; lat. abl.; zu lat./roman. -tt- für ct vgl. Stotz a. a. O. § 164, zu frk. -tt- aus ht vgl. Franck, Afrk. Gr.2 § 113,1). — Verschrieben: plechra: Gl 3,369,54 (Jd; l. -ta, Steinm.).
phlita: Hbr. I,362,267 (SH A; zu -t- für ht vgl. Braune, Ahd. Gr.15 § 154 Anm. 6). — pflihtha: Gl 3,164,7 (SH A). — plihta: Gl 3,164,6 (SH A, 2 Hss.). 658,1 (pl-). — Verschrieben: p’flihra: Gl 3,164,7 (SH A; l. -ta); philhta: 8 (SH A); pfilhta: 217,4 (SH B).
blehtdun Gl 2,710,37 s. pletta.
Vorderteil eines Bootes oder Schiffes, Vorschiff (zur urspr. Bed. vgl. Kluge, Seemannsspr. S. 620 f.): pletta [cum misissent scapham in mare, sub obtentu quasi inciperent a] prora [anchoras extendere, Acta 27,30] Gl 1,297,36. plihta prora dicitur anterior pars navis, quasi priora [Hbr. I,362,267] 3,164,6. 217,4. Hbr. I,362,267 (alle im Abschn. De partibus navium (et armamentis)). plechta prora Gl 3,369,54 (im Abschn. Res navales). 658,1.