Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
pläne f.
pläne , f. , das franz. plaine ( von Göthe auch so geschrieben ), altfranz. plane, woraus mhd. plâne, plân und ( aus plaine) plânîe, plânje, plange f., mnl. pleine ( Kilian 100 b ), vom mlat. plana, planities, planus ager Du Cange 3, 1, 297 . 1 1) mhd. was plan 1 und 3, a: er leisiert über die plâne. Lanzelot 2363 ; ( sie zog ) niht durch bluomen ûf die plâne. Parzival 117, 10 ; sô lac daʒ hûs an einer plân. Wigalois 9, 37 ; den stach er nider ûf die plân. 17, 9 ; nu was der milte Artus mit rîterschefte an der plân. 35, 31 und oft; daʒ .. michel wunne sich huop ûf der plânîe. Konrad troj. krie…