Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
pinnere mhd. st. m.
mhd. st. m.; aus mlat. pennarius; vgl. nhd. dial. rhein. pinnen ‘schreiben’ Rhein. Wb. 6,861.
pinnere: nom. sg. Gl 3,376,10 (Jd). 389,59 (clm 13090, Hs. 13. Jh.).
Schreiber: pennarius Gl 3,376,10 (Hs. panarius; im Abschn. De muliebri artificio). 389,58 (vgl. noch Bergmann, in: Festschr. Tiefenbach S. 22,57 u. FEW 8,526 ff. s. v. pinna).