Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
phlûmidôn sw. v.
sw. v.; vielleicht aus mlat. *plumidare, vgl. Franck, Afrk. Gr.2 § 29.
ge-pluimedat: part. prt. Gl 1,314,17 (SOmer 312, 11. Jh.; zum möglicherweise andl. Sprachstand der Hs. vgl. Klein, Amsterd. Beitr. 57,44; zu -a- vgl. Schatz, Ahd. Gr. § 492 u. Franck a. a. O. § 59).
im Part. Praet.: buntgewebt: gepluimedat [confestim igitur ut (Joseph) pervenit ad fratres suos, nudaverunt eum tunica talari, et] polymita (variorum colorum) [Gen. 37,23].
Vgl. giphlûmôt.
Vgl. polimid.