Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
polimid adj.
adj. (?); zum Ansatz als Adj. vgl. Kruse, Kölner Überl. S. 234 f., Gl.-Wortsch. 7,300; anders Splett, Ahd. Wb. I,2, Einzeleinträge s. v. polimid st. n., Ahd. Gl.-Wb. S. 464 s. v. polimid subst.; aus lat. polymitus.
polimid: nom. sg. m. n. Gl 1,319,12 (Köln CVII, 9. Jh.; zu -d im Mfrk. vgl. Kruse a. a. O. S. 210. 235).
bunt, verschiedenfarbig: sidgeuuadi polimid [confestim igitur ut pervenit ad fratres suos, nudaverunt eum (Joseph)] tunica talari (Hs. -is) [, et] polymita (Hs. poli-) [Gen. 37,23].