Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
pharra st. f.
st. f., mhd. pharre, nhd. pfarre; mnd. parre, mnl. parre (?); aus lat. par(r)ochia, vgl. Frings, Germ. Rom. I,33. II,360 f. — Graff III,345.
pfarra: nom. sg. Gl 2,50,57 (Jc; lat. acc.). — farru: dat. sg. AJPh. 55,231. S 275,5 (B).
Verschrieben: phasra: nom. sg. Gl 3,5,30 (Voc.; l. pharra, vgl. Anm. z. St.).
farra Gl 4,663,19 = 5,103,43 = Wa 67,20 ist lat., s. farra, Ahd. Wb. 3,630.
Diözese, Bistum, bischöflicher Amtsbezirk (vgl. DRWb. X,775 f., LMA 6,2021): pfarra [quod si ... vitia ipsa aliquatenus in notitia episcopi ad cuius] diocesim (Hs. dioces) [pertinet locus ipse (sc. das Kloster), vel ad abbates aut Christianos vicinos claruerint, Reg. S. Ben. 64 p. 111,12] Gl 2,50,57 (zum lat. Lemma vgl. Mlat. Wb. III,681,62. 69), z. gl. St. .. in chundida .. ze des farru uuesan kekat stat diu selba .. S 275,5. pharra deotia (evtl. Mischung aus diocesis u. parochia, vgl. Anm. z. St.) Gl 3,5,30. farru [a quodam ... presbytero, qui ... in] dioecesi [Centumcellensis urbis habitabat, atque ecclesiae beati Ioannis, quae in loco qui Taurania dicitur sita est, praeerat, Greg., Dial. 4,55, PL 77,417A] AJPh. 55,231.
Abl. pharrâri.