pentatonus

pentatonus -i m. 1. Quinte 2. Bezeichnung für ein Intervall aus fünf Ganztönen — 1. fifth 2. term that designates an interval consisting of five whole tones 1 Quinte — fifth [s.XIII] LmLIoh. Aegid. pr. 29: de toni, ditoni, tritoni, tetratoni, pentatoni sive diapente, hexatoni, heptatoni et diapason, quae omnes in se consonantias continet, natura et differentia seu distinctione. 2 Bezeichnung für ein Intervall aus fünf Ganztönen — term that designates an interval consisting of five whole tones [s.XIII] LmLTrad. Garl. plan. III 59: Semiditonus maior cum diapente continet in se distincte quinque tonos, et pentatonus idem <est>, ut hic: (sequitur exemplum). LmLTrad. Garl. plan. III 78: <Te>tratonus, pentatonus, exatonus non conveniunt cantui plano. [s.XIV] LmLIac. Leod. spec. 2, 94, 1: Pentatonus est inaequalium vocum inusitata consonantia quinque tonos in se claudens, in super26281partiente consistens proportione ... Haec consonantia inusitata dicitur, tum quia voces eius extremae difficilis sunt pronuntiationis, tum quia multum sunt rudes et discordantes, tum quia locum in monochordo non habent. [] LmLIac. Leod. spec. 2, 94, 4: quinque toni continui simul iuncti pentatonum reddunt in sonis. LmLIac. Leod. spec. 2, 94, 13: Pentatonus in gammate locum nullum habet, nisi per falsas mutationes. LmLIac. Leod. spec. 2, 97, 1: pentatonus a ‚penta‘, quod est ‚quinque‘, et ‚tonus‘. LmLIac. Leod. spec. 3, 17, 18: Illud autem, in quo pentatonus bis diatessaron superat, est comma. LmLIac. Leod. spec. 4, 47, 13: pentatonum et ceteras diapason sequentes inter perfectas disponimus dissonantias. LmLIac. Leod. spec. 4, 48, 6: habemus 3 consonantias discordantes, scilicet pentatonum, qui deficit a diapason in tono minore, ditonum cum diapente, qui superatur a diapason in diesi, et ditonum cum diapente et diapason, qui deficit a bis diapason in semitonio minore. al.