Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
nôtnumftâri st. m.
st. m. (zur Bildg. vgl. Wilm., Gr. 22 § 223,2), mhd. nôtnunfter. — Graff II,1078.
not-numft-ara: nom. pl. Gl 1,712,40 (z. St. vgl. Arndt 3,41 Anm. 18). T 118,2; -nunft-: dass. Nb 11,4/5 [9,9] (-ô-). 1) Räuber: got, thanc tuon ih (ein Pharisäer) thir, bidiu ih ni bin sulih so andre man, notnumftara, unrehte, forhuorote, soso theser firntatigo man deus, gratias ago tibi, quia non sum sicut ceteri hominum, raptores, iniusti, adulteri, velut etiam hic publicanus T 118,2. 2) gewalttätiger Mensch (in räuberischer Absicht): notnumftara [a diebus autem Ioannis Baptistae usque nunc, regnum caelorum vim patitur, et] violenti [rapiunt illud, Matth. 11,12] Gl 1,712,40 (z. St. vgl. Arndt 3,41 Anm. 18). tia selbun uuat (der Philosophia) habeton ferbrochen sumeliche notnunftara eandem tamen vestem . sciderant quorundam violentorum manus Nb 11,4/5 [9,9].