Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
nôtnumftâri st. m.
nôtnumftâri st. m. ( zur Bildg. vgl. Wilm., Gr. 2 2 § 223,2 ), mhd. nôtnunfter. — Graff II,1078. not-numft-ara: nom. pl. Gl 1,712,40 ( z. St. vgl. Arndt 3,41 Anm. 18 ). T 118,2; -nunft-: dass. Nb 11,4/5 [9,9] (-ô-). 1) Räuber: got, thanc tuon ih ( ein Pharisäer ) thir, bidiu ih ni bin sulih so andre man, notnumftara, unrehte , forhuorote, soso theser firntatigo man deus, gratias ago tibi, quia non sum sicut ceteri hominum, raptores , iniusti, adulteri, velut etiam hic publicanus T 118,2. 2) gewalttätiger Mensch ( in räuberischer Absicht ) : notnumftara [ a diebus autem Ioannis Baptistae usque …