Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
muozîg adj.
adj., mhd. müeʒec, nhd. müßig; mnd. mtich, mnl. moetich; vgl. ae. ǽmettig, ǽmtig. — Graff II,908 f.
mozzic: Grdf. Gl 1,86,32 (Pa). — moazzic: Grdf. Gl 1,86,32 (K); nom. PL. n.? -]o 208,6 (K; zum Kasus s. 1). — muazigo: nom. pl. n.? 208,6 (Ra; zum Kasus s. 1). — muozz-ik-: nom. sg. m. -er Gl 2,680,17; -ig-: nom. pl. m. -e S 170,63; muoz-ic: Grdf. 56. 57; -ig: dass. Nb 156,8 (-îg). 340,17 [132,8. 257,8]; nom. sg. m. -]er Gl 2,190,5 (M, 2 Hss.); gen. sg. f. -]ero 179,73 (M, 4 Hss.); nom. pl. m. -]a 168,31 (clm 6277, Hs. 9. Jh.); acc. pl. f. -]en 485,3 (Sg 136, Gll. 9. oder 10. Jh.?). — mzziger: nom. sg. m. Gl 2,214,12. Verschrieben, verstümmelt: muozzi.: Grdf.? Gl 2,205,63 (l. muozzic, Steinm. z. St.; oder ist -ger nom. sg. m. zu ergänzen (?), vgl. z. gl. St. Gl 2,190,5. 214,12 unter 1); muozcic: dass. S 170,59 (Ausg. muozic). 1) frei (von Arbeit), untätig: moazzico frihalsi frihals munificencia libertas libera Gl 1,208,6 (zur Auffassung von munificentia ‘Freigebigkeit’ als Nom. Plur. Neutr. des Adj. munificens u. zum Einfluß von libertas u. libera auf die Glossierung mit muozîg ‘frei, unbeschäftigt’ vgl. Splett, Stud. S. 294 f.; zum Kasus vgl. Kommentar zu Gl 1,38,13 f. a. a. O. S. 90). muoziga [tunc eorum palmas afflicti respiciant, in quorum nunc laboribus] otiosi [perdurant, Greg., Cura 3,10 p. 45] 2,168,31. muoziger [in desideriis est omnis] otiosus [ebda. 3,15 p. 56] 190,5. 205,63. 214,12. muozigen [lacerent inpune manusque tingant magistri] feriatas (Glosse: armatas, vel otium habentes, vgl. PL 60) [sanguine, Prud., P. Cass. (IX) 40] 485,3. do sah der husherro dei liuti da muozic sten [vgl. vidit alios stantes in foro otiosos, BH, Schmid II,14,168] S 170,56. die sint piheftit mit des tiufalis uuerhi: uone danne niuuerdunt si nieth kinennit muozzige, sunter tode [vgl. peccatores autem non otiosi, sed mortui dicuntur, ebda. 180] 63. Seneca uuolta ioh sin guot al geben Neroni . unde heime sizzen muozig Seneca etiam opes suas conatus est tradere Neroni . seque conferre in otium Nb 156,8 [132,8]. iz (daz muot) echert muozig liget (mens) tantum patiens iacet [vgl. nihil laborans, Rem.] 340,17 [257,8]; ferner: S 170,57. 59. 2) geruhsam, mit Muße: muozziker [tu, Tityre,] lentus (vgl. otiosus, Serv.) [in umbra formo(n)sam resonare doces Amaryllida silvas, Verg., E. I,4] Gl 2,680,17. 3) träge: muozigero slaffi [pecuniam quippe in sudario ligare, est percepta dona sub otio] lenti torporis [abscondere, Greg., Cura 1,9 p. 10] Gl 2,179,73 (1 Hs. nur slaffî). 4) möglich, in der Verbindung ni muozîg sîn: nist mozzic caret Gl 1,86,32 (zur Übers. von carere ‘sich einer Sache enthalten, einer Sache entsagen’ im Sinn von ‘nicht möglich sein’ vgl. Splett, Stud. S. 151).
Komp. hîmuozîg; Abl. muoziglîh; muozigo; muozigheit, muozigî; ?muozîgen; vgl. unmuozîg.