Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
muoshûs st. n.
st. n., mhd. muoshûs, frühnhd. mushaus (vgl. DWb. VI,2739), nhd. dial. bair. mueshaus Schm. I,1675 f.; mnd. môshûs, mnl. moeshuus. — Graff IV,1053.
Alle Belege im Nom. Sing., erst ab 12. Jh. belegt.
muos-hus: Gl 3,231,25 (SH a2, 2 Hss., 1 Hs. --, v-). 232,8 (SH a2; 2 Hss., beide -hvs, 1 Hs. ms-). 274,57 (SH b; --). 331,37 (SH g). 383,55 (Jd). 56 (Jd). 416,61 [HD 2,345] (oder acc.?); movs-: 3,274,58 (SH b; -hvs); movs-: 331,37 (SH g, 2 Hss.). — mus-hus: Gl 3,210,19 (SH B). Ahd. I,568,14.
Hierher auch, unvollständig geschr.: hus: acc. pl.? Gl 1,299,25 (aus Platzmangel übergeschr., zu muoshus zu erg., s. u.).
Speiseraum: cenaculum dictum est a communione uescentium muossteti muoshus [zu: deorsum,] cenacula [, et tristega facies in ea (der Arche), Gen. 6,16] Gl 1,299,25. mushus vel draht ferculum dicitur domus seu cibus [Hbr. II,82,103] 3,210,19. mshus ferculum cibus ł domus escae 274,57. muoshus ferculum [vgl. ferculum fecit sibi rex Salemon de lignis Libani, HD 2,345; vgl. SH-Glosse] 416,61 [HD 2,345]. mshvs cenaculum 231,25. 331,37. 383,55 (darauf refectorium idem). comessarium 232,8. triclinium 383,56. triclinium mushus autem est cenaculum a tribus lectulis dictum Ahd. I,568,14.