Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
muodên sw. v.
sw. v., mhd. muoden, müeden; mnl. moeden, mu(e)den; ae. méðian; vgl. nhd. (älter) müden, mnd. mden, an. mœða. — Graff II,603 f.
modenne: inf. dat. sg. Gl 4,331,33 (Prag, Domkap. O. 83, 8. Jh.); muad-: 3. sg. conj. -ee S 213,35 (B); part. prs. dat. sg. -entamo Gl 2,307,3 (Rb); muod-: 2. sg. -est W 120,5 (BCEFK) [215,31]; 3. sg. -et Gl 2,508,28 (2 Hss., 1 Hs. -&); 3. PL. -ant 11,14 (2 Hss., darunter Würzb. Mp. th. f. 21, Gll. 9. Jh.?); 3. sg. conj. -e 290,40 (M); -ege ebda. (M; zum -g- vgl. Braune, Ahd. Gr.15 § 310 Anm. 4); inf. -en 553,71; 3. sg. prt. -eta 446,65 (2 Hss.). S 137,18 (BB). W 93,10 (BCFK) [173,11]; -oti S 137,18 (WB; zur Schreibung -o- für e vgl. Schatz, Germ. S. 358, -i wahrscheinlich Vokalabschwächung, vgl. a. a. O. S. 363); mudente: part. prs. Gl 2,479,15.
muoth-: 2. sg. -est WA 120,5; 3. sg. prt. -eda 93,10. 1) ermatten, schwach werden: muode [ne a praedicationis voce per indigentiam (praedicator)] lassetur [Greg., Hom. I,17 p. 1499] Gl 2,290,40. muadentamo [peregrinationis vero suae comitem, et sanctae praedicationis adiutorem Timotheum ex infirmitate stomachi] lassescentem (Hs. -iscente, über -e Nasalstrich rad.) [non verbo curat, sed medicinali arte reparat, ebda. I,4 p. 1449] 307,3. muodeta [tormenta crescunt, dum] fatiscit [carnifex, Prud., P. Cass. (IX) 68] 446,65, z. gl. St. muodet (1 Hs. noch am Rand defecit ermuodeta) 508,28. mudente [corpus licet] fatiscens (Glosse: deficiens, vgl. PL 59) [iaceat recline paullum, Christum tamen sub ipso meditabimur sopore, ders., H. a. somn. (VI) 149] 479,15. muoden [nec post obitum recalescens conpago] fatiscere (Glossen: resolvi, dissolvi, vgl. PL 59) [novit, ders., H. ad exequ. def. (X) 96] 553,71. za modenne [esurire namque, sitire, aestuare, algere,] lassescere [ex infirmitate naturae est, Greg., Ep. II,339,21] 4,331,33. ich gloubo daz der haltente Christus an dirre werlte lebeta als ein ander mennisco, az, tranc, slief, hungerota, dursta, douita, weinota, suizta, unde arbeitennes muodeta S 137,18. (der Mönch) fardolenti nalles muadee edo kelide sustinens non las[s]iscat vel discedat 213,35. daz in hungerota unte dursta, daz er muodeta, daz er gecruciget uuart unte erstarb, daz traf ad humanitatem [vgl. quod esuriebat, quod sitiebat, quod flebat, quod lassabatur, quod ad ultimum crucifigi et mori poterat, humanitatis opera erant, Haimo in Cant. p. 334B] W 93,10 [173,11]; ferner: 120,5 [215,31]. 2) nachlassen, wirkungslos werden: muodant [(Paulus) solitudinis deserta penetrans, qua carnalis spurcitiae blandimenta] fatescunt [et mundani luxus oblectamenta vilescunt, Aldh., De virgin. 265,9] Gl 2,11,14.
Vgl. Aumann S. 20.
Vgl. unmuodênto.