Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
MUNCH stm. swm.
MUNICH , MÜNECH , MUNCH , MÜNCH , MONCH , MÖNCH letztere beiden formen in denkmälern, die dem niederd. verwandt sind ( voc. ex quo v. 1469, hss. des roseng., pros. Cresc. u. a. ). stm. der mönch, der klostergeistliche, mlt. monachus, ahd. munih Graff 2,804. auch swm. ? so machst du tanzen munchen und nunnen les. 1011,20 ist wohl verderbt, wie schon das metrum vermuthen lässt. — ich wurd ê münch Walth. 76,21. daʒ nie kein münch ze kôre sô sêre mê geschrei das. 104, 1. alsô naʒʒer muost ich von des münches tische scheiden das. 104,32. pfaffen unde müneche Nib. Z. 160,1. grâwer münch Cisterciense…