Eintrag · Lothringisches Wb.
- Anchors
- 12 in 9 Wb.
- Sprachstufen
- 5 von 16
- Verweise rein
- 10
- Verweise raus
- 10
Lautwandel-Kette
Von der indoeuropäischen Wurzel bis zur Mundart
Pro Sprachstufe der prominenteste Beleg. Klick auf eine Form öffnet das Wörterbuch.
-
8.–11. Jh.
Althochdeutschmun
Althochdeutsches Wörterbuch · +2 Parallelbelege
mun Mayer, Glossen S. 57,18 s. neman.
- 1050–1350
-
1200–1600
Mittelniederdeutschmunf.
Mittelniederdeutsches Wb.
+ monstrancie (-sie , -tie , -ce , -se) , mun- , f. , Monstranz, Gehäuse aus Edelmetall zur Aufbewahrung und zum Zeigen …
-
19./20. Jh.
Konversationslex.Mun
Meyers Konv.-Lex. (1905–09) · +1 Parallelbeleg
Mun , ostind. Gewicht, s. Mahnd .
- modern
Verweisungsnetz
22 Knoten, 15 Kanten
Tap auf Knoten öffnet Detail · Drag zum Umpositionieren · Scroll zum Zoomen
Wortbildung
Komposita & Ableitungen mit mun
1.099 Bildungen · 1.071 Erstglied · 25 Zweitglied · 3 Ableitungen
mun‑ als Erstglied (30 von 1.071)
mun(d)ischȫn
Idiotikon
mun(d)ischȫn Band 8, Spalte 841 mun(d)ischȫn 8,841
mun(i)wa
EWA
mun(i)waAWB f. ō(n)-St., mun(i)woAWB m. n-St., seit dem 11. Jh. in Gl.: ‚Döbel; capito, cave- na, redo‘ (Squalius cephalus Heck?) <〈Var.: mo…
mun(i)wo
EWA
mun(i)waAWB f. ō(n)-St., mun(i)woAWB m. n-St., seit dem 11. Jh. in Gl.: ‚Döbel; capito, cave- na, redo‘ (Squalius cephalus Heck?) <〈Var.: mo…
munaffe
DWB
munaffe , m. , aus älterem muntaffe, vgl. DWB maulaffe sp. 1796: entweder nicht, du munaff, waiszt, was recht das wort monarcha haiszt. Fisc…
munalīk
KöblerAs
munalīk , Adj. Vw.: s. munilīk
Munamal
Meyers
Munamal , s. Mimusops .
munan
AWB
[ munan as. prt.-prs. ; ae. munan; an. muna; got. munan. munin: 2. pl. conj. Gl 4,302,21 = Wa 59,35 ( Ess. Ev. ). Verstümmelt: mu : in: 2. p…
munbar
Lexer
munbar s. muntbor.
munboron
AWB
munboron Gl 2,19,28 s. muntboro.
MUNCH
BMZ
MUNICH , MÜNECH , MUNCH , MÜNCH , MONCH , MÖNCH letztere beiden formen in denkmälern, die dem niederd. verwandt sind ( voc. ex quo v. 1469, …
munché
LDWB1
munché [mun·chẹ́] I vb.tr. (munca) kauen, schwer herumkauen an etw. II loc.vb. munché ia mit den Zähnen abreißen; munché jö abnagen, abknabb…
Munchel
PfWB
Munchel s. PfWB Mundvoll .
muncheln
RhWB
muncheln -u- vereinzelt Koch-Müllenb schw.: lallen, von den ersten Sprechversuchen der kleinen Kinder.
munchen
KöblerMhd
munchen , sw. V. Vw.: s. münechen
munchené
LDWB1
munchené [mun·che·nę́] vb.intr. (munchenëia) knabbern, nagen.
Munches
RhWB
Munches monjəs, Pl. -əsə Wend-Steinb m.: Stier.
munchlich
KöblerMhd
munchlich , Adj. Vw.: s. münechlich
Muncie
Meyers
Muncie (spr. mönnßĭ), Hauptstadt der Grafschaft Delaware im nordamerikan. Staat Indiana, am White River, Bahnknotenpunkt, hat ausgiebige Nat…
Muncker
Meyers
Muncker , Franz , Literarhistoriker, geb. 4. Dez. 1855 in Bayreuth, studierte Philologie und Literaturgeschichte in München, wo er hauptsäch…
Muncker, F.
DWBQVZ
Muncker, F. s. Anakreontiker.
Munck, Jens
DWBQVZ
Munck, Jens
munco
LDWB1
munco [mụn·cọ] m. (-chi) ein hartes Stück (z.B. Brotbrocken), das man nur schwer abbeißen (kauen) kann.
Muncsel
Meyers
Muncsel (spr. múntschel), Gipfel im Radnaer Gebirge (s. Karpathen , S. 673).
mund,
FWB
1. ›Mund‹ (des Menschen; meist); ›Maul, Schnauze‹ (größerer Tiere); ›Schnabel‹ (der Vögel); jeweils gesehen als Teil der Anatomie des Lebewe…
Mundaffe
SHW
Mund-affe Band 4, Spalte 817-818
mundfaul
SHW
mund-faul Band 4, Spalte 817-818
Mundfäule
SHW
Mund-fäule Band 4, Spalte 817-818
Mundfäulung
SHW
Mund-fäulung Band 4, Spalte 817-818
Mundharfe
SHW
Mund-harfe Band 4, Spalte 817-818
Mundharmonika
SHW
Mund-harmonika Band 4, Spalte 817-818
‑mun als Zweitglied (25 von 25)
*simmun?
KöblerAhd
*simmun? , Adv. Hw.: vgl. as. simnon
Almamun
Herder
Almamun , Sohn Harun al Radschids, 7. Khalif aus dem abass. Geschlechte, prachtliebend und weichlich, aber Freund und Beförderer der Künste …
blastemun
LDWB1
blastemun [bla·ste·mụŋ] (-s) m. rohes Fluchwort. ▬ peté jö blastemun s / trá jö blastemun s grob fluchen.
cardamun
LDWB1
cardamun [cạr·da·mụŋ] m.sg. Kardamom m.
commun
GWB
commun idVbdgn ‘granit, sens c.’ s Granit, sens Elisabeth Mager E. M.
comun
LDWB1
comun [co·mụŋ] I m. (-s) 1 (raiun) Gemeinde f. 2 (frabicat) Gemeindehaus n., Rathaus n. II f. Kommune f. ◆ comun catastal Katastralgemeinde …
Cumun
Idiotikon
Cumun Band 3, Spalte 294 Cumun 3,294
excum(m)un
MLW
excum(m)un- v. excommun- .
gemun
KöblerAe
gemun , Adj. nhd. sich erinnernd, gedenkend E.: s. ge-, *mun L.: Hh 227
gromun
LDWB1
gromun [gro·mụŋ] m.sg. Haufen m. , Masse f., Menge f. ▬ avëi n gromun da fá alle Hände voll zu tun haben; avëi n gromun de libri einen Haufe…
hljōmun
KöblerAn
hljōmun , F. nhd. Laut, Klang, Ton (M.) (2) Hw.: s. hljōmr E.: s. hljōmr L.: Vr 238b
hlǫmmun
KöblerAn
hlǫmmun , F. nhd. Lärm Hw.: s. hlamma L.: Vr 241b
immun
Pfeifer_etym
immun Adj. ‘frei von Diensten, Lasten, Abgaben’ (18. Jh.), dann auch ‘unantastbar’ (z. B. als Abgeordneter und Diplomat), ‘gefeit, unanfälli…
incherscimun
LDWB1
incherscimun [in·cher·sci·mụŋ] m. 1 Heimweh n. 2 ‹fig› Sehnsucht f., Nostalgie f., Verlangen n. 3 Kümmernis f., Kummer m. ◆ incherscimun d’a…
Komun
Idiotikon
Komun Band 3, Spalte 294 Komun 3,294
mürmun
KöblerMhd
mürmun , st. M. nhd. ein Tanz Q.: LexerHW (1. Hälfte 14. Jh.) E.: Herkunft ungeklärt? W.: nhd. DW- L.: LexerHW 1, 2254 (mürmun), Benecke/Mül…
ormun
LDWB1
ormun [or·mụŋ] m. (-s) Hormon n. ◆ ormun de chersciüda ‹med› Wachstumshormon n. ▬ di ormun s /che reverda i ormun s hormonal.
romun
LDWB1
romun [ro·mụŋ] m. (-s) 1 Wurm m. 2 Raupe f. 3 Milbe f . 4 ‹fig› armes Geschöpf ◆ pice romun Würmchen n.; romun dai capüc Raupe des Kohlweißl…
salmun
LDWB1
salmun [sal·mụŋ] m. (-s) (Salmo salar) ‹itt› Lachs m. ◆ salmun sfomié geräucherter Lachs.
San Sciomun
LDWB1
San Sciomun nom.propr. ‹topon› Stegen n. ◆ marcé da San Sciomun Stegener Markt m .
Sciomun
LDWB1
Sciomun [Scio·mụŋ] nom.propr. m . Simon ◆ San Sciomun ‹topon› Stegen (bei Bruneck) n. ; marcé da San Sciomun Stegener Markt m .; Sciomun le …
Surcumun
Idiotikon
Surcumun Band 3, Spalte 294 Surcumun -cumün 3,294
timun
KöblerMhd
timun , Sb. nhd. Gegenruder E.: Herkunft ungeklärt? W.: nhd. DW- L.: Hennig (timun)
tomun
LDWB1
tomun [to·mụŋ] m. (-s) 1 Deichsel f., Schwengel m. 2 Pflugbaum m. 3 Ruder n., Steuer n. ▬ tigní valgügn danter i tomun s (dl dovëi) ‹fig› jd…
þrǫmmun
KöblerAn
þrǫmmun , st. F. (ō) nhd. Lärm Hw.: s. þrommungr L.: Vr 625b