Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
morganîg adj.
adj., mhd. morgenic, frühnhd. morgenig (vgl. DWb. VI,2571), nhd. morgig. — Graff II,855.
morgenig-: nom. sg. n. -a Nb 348,30/349,1 [262,24]; dat. sg. m. -en 349,3 [26].
morgig, zukünftig: an demo huotigen libe . der under demo gesterigen ist . unde under demo morgenigen . nelebent ir mer in hodierna quoque vita non amplius vivitis Nb 349,3 [262,26]; substant.: nube foreist imo noh taz morgeniga . ingangen ist imo daz kesteriga sed nondum quidem apprehendit crastinum . iam perdidit hesternum 348,30/349,1 [24].