Hauptquelle · Mecklenburgisches Wb.
möten2
möten 2 , Präs. möt, mööst möötst, möt, SW mütt, möten, Sta mütten, Prät. müßt mößt, Part. müßt mößt müssen; der lautgesetzliche Diphthong ist früher einigemal bezeugt: 'meüt' (1711) Kohf. Hg. 8, 2; mäuten Muss. Spr. 44; mäuten, mäut, mäust Mi 54 a ; eine selten gebrauchte Form mutt bei Muss. Spr. 43; sonst: möt ick H. Schröd. Buerh. 3, 50, mütt (3. Sg.) 46, ji mütten 67; he möß mußte Ritt. Gr. 99; müß Lu TewsW . 1. müssen: wat sin möt, möt sin, seggt de Buer, dor verköfft he 'n Ossen un köfft sick ne Prük Ha Gülze ; ähnl. vielfach; wat möt, dat möt Reut. 2, 204; Wenn de Buer nich möt, Röögt h…