mixtura

mixtura -ae f. Vermischung (die authentische und plagale Form einer Kirchentonart durch Erweiterung des Ambitus betreffend) — admixture (with respect to authentic and plagal forms of a mode through expansion of ambitus) [s.XV] LmLUgol. Urb. 1, 16, 6: Tropos etiam eorumque perfectiones[] et imperfectiones, mixturam et commixturam, vel si quid supra vel infra perfectionis habent ea mediante mutatione inveniamus (inde LmLFr. Gafur. extr. 5, 7, 4). LmLUgol. Urb. 1, 103, 2. LmLUgol. Urb. 1, 134, 4: ex utraque parte mixti tropi sortiatur naturam, quoniam, si autenticus est, infra, si plagalis, supra mixturae nomen acquirat. LmLUgol. Urb. 1, 135, 7: hic plagalis cum ipso autentico dicitur esse mixtus, quia quidquid plagalis formae superadditur, de autentici ratione formae esse comprehenditur. Sed quanto ab ipso ⋅A⋅ additionis est distantia minor, tanto de autentici mixtura minus attingitur, et quanto distantia maior, tanto mixtura maior. LmLUgol. Urb. 1, 137, 7. LmLUgol. Urb. 1, 139, 6. LmLUgol. Urb. 1, 147, 7. LmLUgol. Urb. 1, 149, 2. LmLUgol. Urb. 1, 151, 2: nam quidam dixerunt graduale illud (sc. „Beatus servus“) esse tertii tropi et illius formam supra et infra perfectam habere, quia perfectum diapason et sibi conveniens habet, et ex tono a fine remisso ad ⋅D⋅ sui plagalis mixturam tenet. LmLCompend. mus. 141: Qui autem autentici (sc. tropi) infra tonum, semitonium vel ditonum et cetera deponunt eo, quod cum suo plagali miscentur, appellantur mixti. Plagalibus vero, quorum ascensui vel diapente aliquid supponitur eo, quod cum suo autentico mixturam faciunt, etiam mixtorum nomina tribuimus.