Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
mittifer(a)hî st. f.
st. f.; vgl. as. midfirhi adj., ae. midfeorh m. n., midferhþ m. n. — Graff III,683.
Alle Mu. im Dat. Sing.
mitti-uerihi: Gl 1,610,4 (4 Hss., 3 -v-). 616,10 (4 Hss.).
mitti-uerh-: -i Gl 1,610,5/6 (2 Hss., 1 Hs. -v-). 616,11; -e 12; -a 610,6/7 (Hs. 12. Jh.; zu -a vgl. Schatz, Abair. Gr. § 114b).
Lebensmitte: (in) mittiverihi in dimidio [dierum meorum vadam ad portas inferi, Is. 38,10] Gl 1,610,4 (1 Hs. halftanskeid). 616,10 (1 Hs. mittilôdi).
Abl. mittifer(a)hen.