Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
missifang st. m.
st. m., mhd. missevanc, frühnhd. miszfang (vgl. DWb. VI,2285), nhd. dial. schwäb. (älter). rhein. missfang Fischer 4,1686. Rhein. Wb. 5,1172; mnd. mis-, missevanc; ae. misfeng (vgl. Bosw.-T., Suppl. S. 640); an. misfangi. — Graff III,413 f.
missi-fanc: acc. sg. Gl 2,51,37 (Jc).
mis-fanc: nom. sg. Gl 1,128,10. 235,11 (beide K).
Vergehen: misfanc culpae Gl 1,128,10. 235,11. pi missifanc sin| [(die von der Reise ins Kloster zurückgekehrten Mönche) ab omnibus petant orationem] propter excessus (Hs. -um) [, ne qui forte subripuerint in via visus aut auditus malae rei aut otiosi sermonis, Reg. S. Ben. 67] 2,51,37.