Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
minio sw. m.
sw. m.; mnd. mēnie, minie; vgl. mhd. minig, nhd. mennige; aus lat. minium.
mini-: nom. sg. -o Gl 3,503,30. 691,27 (2 Hss.); dat. pl. -in 2,681,1.
Mennige, Zinnober: miniin [Pan deus Arcadiae venit, quem vidimus ipsi sanguineis ebuli bacis] minio (vgl. minio autem ideo quia facie ... rubra pingitur Pan, propter aetheris similitudinem, Serv.) [-que rubentem, Verg., E. X,27] Gl 2,681,1. minio minium 3,503,30 (vgl. Anm. Steinm., nach MSD 23,190 vgl. dazu: (im Land, das das Rote Meer umgibt) minium acutissimum excernitur, et alii colores, quibus pictura variatur, Is., Et. XIII,17,2; zwischen Pflanzenbez.). minio fenix (sc. phoenix) 691,27 (davor orgement auripigmentum).
Vgl. Lüschen, Namen S. 273.