Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
merikalb st. n.
st. n., mhd. merkalp, frühnhd. meerkalb (vgl. DWb. VI,1852); mnd. mērkalf. — Graff IV,391.
meri-chalbir: nom. pl. Gl 4,86,55 (Sal. a1); -calb-: dass. -ir ebda. (Sal. a1, 2 Hss., 1 Hs. -k-); -er 155,8 (Sal. c; -kalbs); -kalf: nom. sg. Mayer, Glossen S. 111,5 (Paris lat. 8670, 9. Jh.). — mer-chalb: nom. sg. Gl 3,55,55 (ms-). 4,86,57 (Sal. a1); nom. pl. -]er 56 (Sal. a1); -chelber: dass. 57 (Sal. a1); -calf: nom. sg. 3,81,46 (SH A). 369,16 (Jd).
Verschrieben: mer-kal: nom. sg. Gl 4,86,58 (Sal. a1, Prag, mus. Bohem., 13. Jh.). 1) Robbe: merchalb phoca Gl 3,55,55. 81,46. 369,16. 4,86,55. 155,8. 2) Delphin: merisuuin uel merikalf delfin Mayer, Glossen S. 111,5 (vgl. Klein, Amsterd. Beitr. 57,51).
Vgl. merikuo, -ohso.
Vgl. Höpfel S. 47, Palander, Tiern. S. 65. DWb. VI,1855.