Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
merâta st. f.
st. f., mhd. merâte, nhd. mährte; nach EWDD (online) s. v. märe u. Kluge, Et. Wb.25 S. 603 Bildg. mit Dentalsuffix zu einem ahd. noch nicht bezeugten Verb, vgl. erst mhd. mer(e)n sw. v. ‘Brot in Wasser o. Wein eintauchen u. einweichen, so essen’, Lexer, Hwb. 1,2115, nhd. dial. thür. obersächs. mären, Thür. Wb. 4,495 f. OSW 3,158. — Graff II,846.
Alle Belege im Nom. Sing.; nur in späten Hss.
merata: Gl 3,154,67 (SH A, 4 Hss.). 214,43 (SH B). Hbr. I,338,347 (SH A). — Mit Endungsabfall: merat: Gl 3,154,68 (SH A, Prag, Lobk. 435, 12. Jh.). 326,47 (SH f, clm 12658, 14. Jh.; ms-).
merda: Gl 3,259,36 (SH a2, Wien 2400. clm 2612, 13. u. 12. oder 13. Jh.; 1 Hs. ms-). 1) (eingetunkter?) Bissen: merat offa Gl 3,326,47. 2) Suppe: merata suppa vel mulsiprema [Hbr. I,338,347] Gl 3,154,67. Hbr. I,338,347. suppa Gl 3,214,43. 259,36.
Vgl. merôd (auch -ôt?).