Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
menil st. m.
st. m., mhd. menel; as. menil, mnd. menel.
menel: nom. sg. Gl 4,266,45 (Leiden 191, 12. Jh. Leipzig Paulinus 107, Gll. 15. Jh. (?), von jüngerer Hand, Steinm.).
Verschrieben: gartinenel: nom. sg. Gl 4,266,45 (Oxf. Laud. lat 14, 13. Jh.; oder Komp. gartmenil, so Splett, Ahd. Wb. I,2,612).
Stecken zum Antreiben von Tieren: gart menel [retusae itaque erant acies vomerum, et ligorum, et tridentum ... usque ad] stimulum (Hss. stimulus) [corrigendum, 1. Reg. 13,21] (1 Hs. nur gart).
Vgl. mennen1.