Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
mendilôn sw. v.
sw. v. — Graff II,810 s. v. mendilôn u. ebda. 811 s. v. mandalôn.
mandilot: 3. sg. Gl 1,160,38 (Pa); menthilot: dass. ebda. (K); mendil-: dass. -ot ebda. (Ra); -ut 2,426,32.
Verschrieben: mendicot: 2. pl. imp. Pw 2,11; mediiot: dass. Gl L 23; hierher wohl auch, mit Verschr. von ch für di (d geschr. als c + l): manchlotun: 3. pl. prt. Gl 2,391,16 (mus. Brit. Add. 16894, 11. Jh.; bislang als Hapax legomenon mankilôn (so Splett, Ahd. Wb. I,2,1225), mancolôn (so Ahd. Gl.-Wb. S. 399) bzw. ?manch(e)lon (so Raven II,98) gedeutet.
mendilunto, mendilinto Gl 1,479,37. 38 s. mendilunga. 1) sich (hör- u. sichtbar) freuen: plidet mandilot gratatur (Hss. -d-) gratulatur [vgl. CGL IV,83,52. Gloss. Lat. V Gra Nr. 8] Gl 1,160,38. mandilotun [nec minus interea rabidorum more luporum Crimina] persultant [toto grassantia campo, matris Avaritiae nigro de lacte creata, Prud., Psych. 468; nach O’Sullivan, Psych. S. 265 in anderer Hs. noch Gl. laetantur] 2,391,16. mendilot [servite domino in timore et] exultate [ei in tremore] Gl L 23 (zur Glossierung vgl. auch Ausg. van Helten S. 77,510), z. gl. St. thienot gode in uorton in mendilot himo bit beuungon Pw 2,11. 2) umschmeicheln: mendilut [verba primum mollia suadendo blande effuderat captator, ut vitulum lupus rapturus] adludit [prius, Prud., P. Vinc. (V) 20] Gl 2,426,32.