melodiosus

melodiosus -a, -um ‚melodiös‘, wohlklingend — ‘melodious’, euphonious [s.XIV] LmLPetr. Palm. p. 512: est species finalis (sc. diapente) et est super omnes audientibus delectabilis et melodiosa. [s.XV] LmLIoh. Tinct. eff. 1, 8: ‚vox tua dulcis‘, id est melodiosa. LmLIoh. Tinct. not. pr. 6: plurimi inveniantur melodiosissimi cantores. (!) LmLIoh. Tinct. contr. 1, 6, 4: diapente ... estque concordantia melodiosissima tam notis mediis quam extremis iucundissime coaptabilis (sim. LmLIoh. Tinct. contr. 1, 11, 5). LmLContr. Contr. est ars 25: Numquam vel raro debet in tenore fieri saltus a voce in vocem interposito spacio 6, 7 aut 9 clavium sive vocum, quia tales saltus non sunt tam dulces ac melodiosi sicut ceteri saltus (sim. LmLContr. Prima regula 25). LmLContr. Not. quod novem 1: de contrapuncto plano, id[] est de nota ad notam composito absque fractura, et de eius regulari compositione ac dulci et melodiosa. LmLContr. Prima regula 27: quanto plures chori sunt prolati seu insimul cantati, <tanto> melodiosior cantus est. LmLContr. Sex s. spec. I p. 306a: Sex sunt species discantus, per quas omnis discantus planus ac melodiosus potest fieri.adv.