Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
mehs as. st. n.
as. st. n., mnd. mes, mnl. mes, mesch; nd. dial. meckl. meß Woss.-Teuch. 4,1173; ae. meox, mix; vgl. afries. mēse f.
mehs: acc. sg. Gl 4,297,62 = Wa 55,31 (Ess. Ev.).
mist, Dünger: so is it samo so man thar mehs umbi leggia cum aliquis peccator ... cum vero ammonitur peccata sua poenitere. quasi stercora mittantur, Randgl. zu: leggia [domine dimitte illam ... usque dum fodiam circa illam, et] mittam [stercora, Luc. 13,8].
Vgl. mist, mixen ae.]