Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
mântag st. m.
(auch mâne-, vgl. dazu Gröger § 17 II3a u. § 18 2aα, anders aber Weisemann S. 138) st. m., mhd. mântac, nhd. montag; mnd. mândach, mnl. maendach; afries. monandi, monen-, monadei; ae. mónandæg, móndæg; an. mánadagr. — Graff V,359.
mâne-tage: dat. sg. Np 47,1. — men-dac: nom. sg. Gl 3,396,68 (Hildeg.); -dach: dass. 205,5 (SH B).
Montag, der zweite Tag der Woche: mendach dies lunae vel secunda sabbati vel secunda feria [Hbr. II,69,33] Gl 3,205,5. mendac discula feria II 396,68. hier uuirt aber gesungen filiis chore (chalauuen chindin) . fone manetage psalmus cantici filiis chore secunda sabbati Np 47,1 (Npw manigemo tage).