Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
maganîg adj.
adj.; ae. mægenig (?), mēnig (vgl. Bosw.-T., Suppl. S. 627). — Graff II,621.
maganic: Grdf. Gl 1,126,26 (PaKRa).
meginig: Grdf. Gl 1,216,16 (K); meghiniga: acc. sg. n. I 17,8. 1) gewaltig: maganic strangi eroas (l. herous, vgl. dazu Splett, Stud. S. 192) fortis Gl 1,126,26. 2) machtvoll: maht edho meginig potestate vel maiestate Gl 1,216,16 (zur adjekt. Wiedergabe von lat. maiestas vgl. Splett, Stud. S. 309); im Sinne von wirksam: dhiu selba maneghiu chinomidiu araughit dhazs meghiniga chiruni dhera dhrinissa ipsa pluralitas personarum trinitatis demonstrat mysterium I 17,8.
Abl. maganîgo, meginîgo.