Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
lidirîn adj.
adj., mhd. liderîn, lederîn, nhd. (älter) lidern, nhd. ledern; as. litharin (s. u.), mnd. ledder(e)n, mnl. lederijn; ae. leđ(e)ren, liđeren. — Graff II,203.
lidrinem: dat. pl. Gl 4,220,18 (fragm. S. Emm., 9. Jh.); lith-irne: nom. pl. m. f. 2,610,54; -arina: dass. 588,18 = Wa 102,24 (Düsseld. F. 1, 9. oder 10. Jh.?); -erin: Grdf. 712,3.
Wohl verschr.: lidiriunu: nom. sg. f. Gl 2,329,3 (clm 14747,9. Jh.; vgl. Mitscherling, Hieronymusgl. S. 14).
ledern, aus Tierhaut bestehend: lidiriunu [zona autem] pellicea [qua accinctus fuit et Elias, Hier. in Matth. 3,4. p. 29] Gl 2,329,3. litharina lorea [flagra stridere, virgarum concrepitare fragor, Prud., P. Hipp. (XI) 55] 588,18 = Wa 102,24. lithirne [super terga gladii et scuta, verum ea Numidica] ex coriis (i. scetra, vgl. Duc. VII,346a) [Sall., Iug. 94 p. 344,11] 610,54. litherin [laevas] cetra (Hs. scetra; vgl. scutum loreum, Serv.) [tegit, falcati comminus enses, Verg., A. VII,732] 712,3. in lidrinem kauuatim in melotis 4,220,18.