Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
leitido sw. m.
sw. m. — Graff II,188.
leitidon: acc. sg. T 84,7; nom. pl. ebda. 141,18. 1) Führer, Begleiter: lazet sie, sie sint blinte inti blintero leitidon sinite illos: caeci sunt, duces caecorum T 84,7, ähnl. 141,18 (duces). 2) Geleit, Begleitung: blinter oba blintemo leitidon forgibit, beidae in gruobe uallent caecus autem si caeco ducatum praestet, ambo in foveam cadunt T 84,7 (oder zu 1? Vgl. auch leitid, leito).