Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
leimâri st. m.
st. m., nhd. (älter) lehmer; mnd. lêimer, mnl. lemer. — Graff II,213.
leimari: nom. sg. Gl 1,451,1 (M, clm 14689, 12. Jh.?).
leimnari Gl 4,167,18 s. leimîn.
Töpfer (?): leimari [civitates destruxerunt ... ita ut muri tantum] fictiles [remanerent, 4. Reg. 3,25] (3 Hss. leimîn, 4 leimîg; in Verwechslung mit dem Subst. figulus?).