Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kuzzîn adj.
adj. (? Zur Bildung vgl. Wilm., Gr. 22 § 327,2; oder st. n., so Splett, Ahd. Wb. I,1,479, Ahd. Gl.-Wb. S. 356; Graff a. a. O. erwägt auch adj. cuzin); vgl. nhd. dial. schweiz. chutz m. Schweiz. Id. 3,602, bair. kutzen m. f. Schm. 1,1317. — Graff IV,539 s. v. cuzin (?), cuzina (?).
cuzinon: dat. pl. Gl 2,91,66 (Würzb. Mp. th. f. 146, 9. Jh.).
aus grober Wolle bestehend, mit Auslassung des Bezugsworts oder substant. (?): den cuzinon enti den grozon [si quis virorum ... amictu pallii utitur ... et despicit eos, qui cum reverentia] birris [, et aliis communibus, et solitis utuntur, anathema sit, Conc. Gangr. LXX p. 124].