Hauptquelle · Köbler Mhd. Wörterbuch
kunstære st. M.
kunstære , st. M.
- nhd.
- „Kunster“, Könner, Wissender, Weiser (M.) (1), Künstler, Kenner
- ÜG.:
- lat. musicus Gl
- Vw.:
- s. swarz-
- Hw.:
- s. künstener, künster; vgl. mnl. conster, mnd. kunster
- Q.:
- Brun, MinnerII, Gnadenl (FB kunster), Boppe, Gl, Hans, HvFritzlHl, Kirchb, Kolm, KvMSph, Meissner, Rumelant (13. Jh.)
- E.:
- s. kunst
- W.:
- nhd. Kunster, Künster, M., Kunster, Künstler, DW 11, 2691
- L.:
- Lexer 119a (künster), Hennig (kunster), LexerHW 1, 1781 (kunster), Benecke/Müller/Zarncke I, 816b (kunster), LexerN 3, 287 (kunster), MWB 3, 739 (kunstære)