Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kuninggelt st. n.
st. n.; mnl. conincgelt; vgl. ae. cynegild. Verstümmelt: chunin.-gelt: nom. sg. Gl 2,5,33/34 (Fulda Aa 2, 9./10. Jh.).
Steuer (zur Bed. vgl. DRWb. 7,1234): chuninggelt [in al, si Latina (nomina), neutra sunt, ut: tribunal,] vectigal (a vehendo dicitur) [Alc., Gr. p. 864].