Kulboors

Wossidia Kulboors Pl. -boors' m. Kaulbarsch, acerina cernua: perca minor 'Kulbarß' Chytr. 389; perca cernua Siemss. in Monschr. 3, 630; Fische 36; Arch. Landesk. 1864, S. 17; Mi 47^b; als Meisterstück des Fischergesellen wird im Spott bezeichnet, daß dieser 'n Kulboors trügg'oors hett œwersluken müßt oder sick hett möten 'n Kulboors dörch den Noors trecken laten; Rdaa.: so krell ... as 'n Kulboors, dee utleikt hett Bri. 5, 141; lihr du mi Kulboors' kennen, min Vader is Fischer wääst Volkssp. 22; hei will Kulboors' mit 'n Strohhalm angeln SchwSchwerin@PampowPamp; hal up, is 'n Kulboors, säd' dei Voß tau 'n Wulf, as dei Swanz fastfroren wir Wa; übertr.: hal up, is 'n Kulboors zum Jungen, dem der Schleim aus der Nase läuft StaStargard@NeustrelitzNStrel; Kegelruf alle neune: 'n ganzes Nett vull Kulboors ebda. Mnd. kûlbars. Dä. 261^b; Me. 3, 375.