Eintrag · Etym. Wb. des Deutschen (Pfeifer)
Kruke f.
Kruke f.
Kruke f. ‘irdener Krug, Tonflasche’ dringt vom 17. Jh. an aus dem Nd. ins Nhd. ein; vgl. asächs. krūka, mnd. krūke, aengl. crūce, engl. (älter) crouke, mnl. crūke, nl. kruik. Die entsprechende hd. Form spätmhd. krūche hält sich im Nhd. nur in mundartlichem (omd.) Krauche. Vergleichbar ist ferner (mit kurzem Vokal) aengl. crocca, crocc ‘Topf’. Die Herkunft des Wortes ist unklar; Verwandtschaft mit 1Krug (s. d.) ist möglich.