Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
krucka st. f.
st. f., mhd. krücke, krucke sw. st. f.; as. krukka (s. u.), mnd. krücke f., krük, kruck f. m., mnl. crucke; ae. cricc, crycc f.; vgl. an. krókr m., krækill m. — Graff IV,591.
chruckia: nom. sg. Gl 1,200,13 (Ra); chruch:a: dass. ebda. (R; eher e als o rad., vgl. Splett, Sam.-Stud. S. 14). — kruhkhe: nom. sg. Gl 1,200,13 (K); kruck-: dass. -a 2,624,3 (2 Hss.) = Wa 87,20. 4. 4,198,23. Ahd. I,572,40 (crucca); -e Gl 3,384,59 (Jd; c-); acc. sg. -a 2,698,9 (-cc-); kruche: nom. sg. 4,220,28 (fragm. S. Emm., 9. Jh.).
crvc: nom. sg. Gl 3,389,5 (clm 13090, 14. Jh.; zum endungslosen Nom. vgl. Lasch, Mnd. Gr. § 377 Anm. 1).
cruka Gl 3,718,12 s. unter krûka as.
(stützender) Stab, Stock mit gekrümmtem Ende, Krücke: krucka cambota [Sed., De Graeca] Gl 2,624,3 = Wa 87,20 (zur möglichen Bed. ‘Krummstab’ vgl. Mlat. Wb. II,107,42 ff.). 4,198,23. Ahd. I,572,40. podium neutro genere crucke siue leue lignum unde appodiare senem dicimus Gl 3,384,59 (im Abschn. De qualitate ł quantitate hominum); hierher vielleicht auch: krucka stazza [Sed., De Graeca] 2,624,4 (zum Lemma vgl. auch Diefb., Gl. 515b s. v. scaca, Duc. 7,569 f. s. v. staca); — spez.: Hirtenstab: krucca [at tu sume] pedum [... formonsum paribus nodis atque aere, Verg., E. V,88] Gl 2,698,9 (vgl. virga incurva, unde retinentur pecudum pedes, Serv.); Feuerhaken: crvc tractula 3,389,5 (davor ouenstaph ustularius); als Bez. für ein Straf- und Marterinstrument: kruhkhe (K noch edho zanka uuizlih) kalyps furca poenalis 1,200,13 (zur Übers. u. Bed. vgl. Splett, Stud. S. 278). kalips ebda. 4,220,28.
Komp. ovankrucka.