Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
kosto
des 12. Jh.s:
‚Frauenblatt; costum‘(Tana-
cetum balsamita L.; vgl. Marzell [1943–58]
2000: 4, 574. 578),
‚Dost; origanum‘(Ori-
ganum vulgare L.; vgl. Marzell, a. a. O. 3,
448. 450. 453) und vielleicht
‚Quendel; orig-(Thymus serpyllum L.; vgl. Marzell,
anum‘
a. a. O. 4, 710 f.) (mhd. koste m./f.?, nhd.
mdartl. schweiz. chost m./f.
‚Feld-Thymian,[Schweiz. Id. 3, 545 f.]; mndl. coste f.).
Dost‘
Vgl. Müller-Frings 1966–68: 2, 199. S. kost2.
– kostônAWB sw.v. II, auch kostênAWB sw.v. III, im
Voc (3,3,44), T, OT und NBo:
‚auf die Pro-,
be stellen, in Versuchung führen, erwägen,
prüfend betrachten; considerare, temptare‘
S723bikostunga – koufen 724
im Part.Prät.
‚erprobt; probatus‘(mhd., nhd.
kosten; as. koston; ae. costian; aisl. kosta).
Deverbale Ableitung zum st.v. II kiosan
(s. d.) oder denominale Ableitung zum m. a-/
i-St. kost. S. kost1. – kostungaAWB f. ō-St., Gl.
1,319,5 (9. Jh., mfrk.), T, OT und WK:
‚Prüfung, Versuchung, Erfahrung; experi-, gileiten in kostunga
mentum, temptatio‘
‚in(mhd. kostunge, ält. nhd. kostung; as.
Versuchung führen; inducere in temptatio-
nem‘
kostunga in Gl. 4,299,20 = WaD 57, 19
[10. Jh.]; ae. costung). Verbalabstraktum. S.
kostôn, -unga. – Ahd. Wb. 5, 340 f.; Splett,
Ahd. Wb. 1, 457. 477; Köbler, Wb. d. ahd.
Spr. 675; Schützeichel7 181; Starck-Wells
342. 851; Schützeichel, Glossenwortschatz
5, 301 f.