Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kostarari as. st. m.
as. st. m.; vgl. nhd. dial. bair. gusterer Schm. 1,955 f.; aus mlat. costurarius (vgl. Habel Sp. 90); vgl. Frings, Germ. Rom. II,223 f.
costarari: nom. sg. Gl 2,585,58 = Wa 99,26 (Düsseld. F. 1, 9. oder 10. Jh. (?)).
Tempelhüter: ille erat sigiristo costarari [zu: Levita sublimis gradu ...,] claustris sacrorum praeerat [Prud., P. Laur. (II) 41].
Vgl. kustor.]