Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
knutil st. m.
knutil st. m. , mhd. knüt(t)el, nhd. knüttel. — Graff IV,582. chnut-il: nom. sg. Gl 4,48,51 ( Sal. a 1, 5 Hss. ); -ele: dat. sg. Nb 248,17 [197,5]. — knut-il: nom. sg. Gl 3,168,69 ( SH A ); -el: dass. 169,1 ( SH A; -v-). 4,137,51 ( Sal. c ); -ele: dass. 3,169,2 ( SH A ; zur Endg. vgl. Weinhold, Bair. Gr. § 338, oder pl.? ); kntil: dass. Hbr. I,371,410 ( SH A ); knovtel: dass. Gl 3,169,2 ( SH A ). chnuttil: nom. sg. Gl 4,48,52 ( Sal. a 1; ch n -). Meineke, Ahd. S. 29,134 ( Sal. a 1 ). — knutt-il: nom. sg. Gl 3,168,69 ( SH A ); -el: dass. 211,41 ( SH B ). 4,48,53 ( Sal. a 1 ); knuot- til : dass…