Hauptquelle · Mecklenburgisches Wb.
klœterig
klœterig klœtrig 1. klapprig, schwach, elend, kümmerlich, ärmlich, erbärmlich: dat is ehn klätrig Mark (ein kümmerlicher Jahrmarkt, auf dem der Hanswurst fehlt) Babst 3, 10; Ji wardt jo all so klœtrig sitten (übermannt vom Trunk) Tarn. Mart. 56; em geiht dat man klœterig Ro Dob ; dor süht 't man klœtrig ut Schö Schlagsd ; dat föllt man heil klœterig ut Schw Pamp ; dat Kuurn steiht klœterig Schö; mi is dat so klœtrig in de Mag' Wa; Zss.: brägen-, truerklœterig. 2. schlimm, böse, übel, schlecht: Ward' ein' ierst in de Akten stahn, Denn ward 't em meistens klœtrig gahn Tarn. Mart. 33; Wenn 'ck bl…