Kirb

Kirb [khìrb Hom. Ri. Falk.; khirw Av. Mü. Lix. Sgd.; khirwə Obh.; khèrb, khìrwə, khìrb Fo.; kohírf D.; khir La. Ersd.; khíarwi Bo.; khirmès D. Si. — Pl. əⁿ; Demin. khirwlə Lix.] f. 1. Kirchweih, Patronsfest: K. mache große Zurüstungen zur Kirmes machen, Kuchen backen, Wohnung scheuern usw. (wird auch außerhalb der Kirmeszeit gebraucht). K. steie zur Anlage von Tanzböden, Buden u. dgl. eine bestimmte Abgabe an die Gemeinde entrichten Ri. Hom. Rom. D’ K. begrawe (die Kirmes wird »begraben« durch gehöriges Zechen, Anlegen von Kleidern des andern Geschlechts, Festreden u. dgl.) M'r redt von der Kirw, bets se kimmt man spricht von einer angenehmen Sache, bis sie da ist Lix. Von der K. uf de Hochzit kumme aus einem Glück ins andere Lix. ’S isch nur ämol K. em Johr od. e ’s isch nit alle Da’ K., wann de Litt Kuche backen Mü. Wer will kirwele (s. d.) gehn, muss a Kirwle hale Lix. Abweisung: An der Kir kreïscht (bekommst) de zeïhn Su se hebe La.; an der Kirw krisch ne Su met eme Loch drin Ro. Net op der Kirmes sin D. Si. (nit uf der Kirw sin Av.) es nicht gut haben. Reim.: Heit isch Kirb, morje isch Kirb Bis zem Dienschta's ’n Owend, Wenn ich zu mim Schätzel kumm, Sa'n ich em guden Owend. Fo. — 2. Periode der Frauen: se hat de Kirb, s'isch in de K. kumme. baier. 1, 1289: d'Jungfe is i'n Kirte keme, se hat den Kirte. In den Zss. meist Kirw- s. d. ’N LÉIDCHIN VÄN D'R BOLCHER KI(A)RWI! For de Ki(a)rwi väm ninnennunzischten Jahr gedrôckt väm Louis Stengler. Refr.: Stäffä, Pe(a)trä, Neklä, Klâs, Gre(a)tä, Kättä, kômm leck Sâs, Léschtig, léschtig! La, la, la, la, la, Hut es Bolcher Ki(a)rwi da! Lei es Kouchen, la es Tart, Lo(a)rt es Scho(a)dä, oh weï zart, Äppeldatsch onn Ki(a)rschenbrei, Kesselkouchen ste(a)ht d'rbei. Stäffä, guck, watt es dat lât? Dat es Dentinger Salat; Biscuit vän d'r Kättä Fîck, Oh! weï sche(a)n, weï seïss, weï dick. Wat dra(h)n ich ze drenken off? Bier onn Win nôch hennendroff; ’T Bier dat es väm Kätte Bômm, We(a)r net drenkt, de(a)r es recht domm. D'r Win, de(a)r es väm Mathis Jud’, A vott’ santé! de(a)r es gutt! Leift det Fässchin nemmä se(a)hr, Pliewt ôns nôch d't Kopperre(a)hr. Doch la härch’ schônz kemmt de Gei, Oh! all môsen m'r d'rbei; Kreïn m'r net d'n e(a)rschten Danz, Hält de Katz doch ihren Schwanz! Der Herr Muf vän d'r Salmiak Danzt met sinem langen Frack; Dudel's Kotton dreckt ’r hart, onn de Hex’ leckt ihm d'n Bart. »D'r Minivet, dat es min Danz!« Sät d'r gut’ alt’ Dägrä’s Hans, »Kôm’ du, Bleïmert's Chrischtinä, Dat verdriewt d'r d't Motterwe(a)h!« Oh! weï herrlich es de Stadt, Wann ’n Bietzchin jeder hat. Bôusendroff, du Botterkull, Ste(a)h’ zereck onn hall det Mul! Wär ich Papscht, dann wär ’t sche(a)n, D'Ki(a)rwi dirfscht m'r net v'rge(a)hn; Schaffen kännten de Dôrfliet, So ’n Volk dat we(a)rt net meïd. Jäh! dann, Stäffä’n, drenken dann, Wann m'r oich schônz nischt mä han. Machen m'r hut alles lär, Pliewt ôns doch nôch d'tKopperre(a)r!