Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kindelôs adj.
adj., nhd. (älter) kindlos; mnl. kindeloos; vgl. nhd. kinderlos. — Graff II,270.
chinde-los-: acc. sg. m. -en Nb 161,24 [136,16] (-ô-); acc. sg. f. -un Np Cant. Annae 6 (-ô-); -en Npw ebda.; Herkunft des -e- in der Fuge unsicher.
kinderlos, substant.: an diu ih mines holden Euripidis reda . lobon . Greci poetę . et philosophi . der den chindelosen chad . fone unsaldon sin saligen in quo Euripidis mei sententiam probo . qui carentem liberis . infortunio dixit esse felicem Nb 161,24 [136,16]. truhten todet tia chint habentun . unde chicchet tia chindelosun [vgl. mortificavit illam, quae multa erat in filiis, et vivificavit hanc sterilem, Aug., En.] NpNpw Cant. Annae 6.