Hauptquelle · Köbler Mnd. Wörterbuch
kibben sw. V.
kibben , sw. V. nhd. zanken, streiten Hw.: s. kīven, kibbelen; vgl. mhd. kīben E.: vgl. germ. *kīban, sw. V., zanken, streiten; s. idg. *g̑ep-, *g̑ebʰ-, Sb., V., Kiefer (M.), Mund, essen, fressen, Pokorny 382 L.: MndHwb 2, 556 (kibben), Lü 173a (kibben) Son.: örtlich beschränkt